[KHR Fanfic] One Fine Day
posted on 13 Mar 2008 14:51 by jinn in Comic-Anime
Fanfiction : Katekyo Hitman REBORN!
Type : Yaoi
Rate : PG
Paring : Yamamoto x Gokudera (8059)
Title : One Fine Day
Note : อ้างอิงจากตอนที่ 56 ค่ะ
ถ้าไม่มีมันสักคน ..
"รุ่นที่สิบคร้าบ ผมกลับก่อนนะครับ"
ใบหน้าหวานยิ้มกว้างให้เด็กหนุ่มร่างเล็ก รอยยิ้มที่แทบจะหาไม่ได้จากเด็กหนุ่มผมสีควันบุหรี่ โกคุเดระ ฮายาโตะ ยิ่งหากไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนๆนี้ ซาวาดะ สึนะโยชิ
"อื้ม กลับดีๆนะโกคุเดระคุง" สึนะหันมายิ้มกว้างให้เพื่อนสนิทก่อนจะหันกลับไปคุยกับ ซาซางาวะ เคียวโกะ อย่างเขินๆ ทำเอาว่าที่มือขวาแอบหงอยลงไปหน่อยๆ
ร่างบางเดินพ่นควันไปตามระเบียงทางเดิน ไม่สนใจเสียงบ่นของอาจารย์ที่เดินผ่านไปมา ก่อนจะต้องเบิกตาโพลงเมื่อลูกบอลสีขาวขนาดพอดีมือพุ่งเข้าเฉียดปลายแท่งนิโคตินด้วยความเร็วที่มีเพียงคนเดียวในโรงเรียนนามิโมริทำได้ ยามาโมโตะ ทาเคชิ!!
"โอ๊ส โกคุเดระ!! โทษทีนะ ฮ่ะๆๆ" เจ้าตัวการวิ่งมาจากทางสนามด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ท่าทางไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับใบหน้าซีดๆของคนที่เกือบตายเพราะลูกบอลมรณะนั่นกระตุกต่อมโมโหของคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี
"แกจะฆ่ากันเหรอไงห๊ะ!! ไอ้บ้าเบสบอล!!" ร่างเล็กโวยกลับจากชั้นสี่ ถึงจะห่างกันเป็นเมตรแต่เสียงโวยวายของโกคุเดระก็ไม่ได้แผ่วลงไปเลยสักนิด
ถ้าไม่มีมันสักคน ..ชีวิตชั้นคงไม่วุ่นวายขนาดนี้
"เอาน่าๆ" ร่างสูงยิ้มให้อย่างอารมณ์ดีก่อนจะทำท่านึกขึ้นได้ "เฮ้ ลงมาหาชั้นที่ข้างสนามทีสิ"
"ทำไมชั้นต้องทำตามที่แกบอกด้วย เฮอะ!" ร่างเล็กสะบัดใบหน้าไปอีกทางก่อนจะเดินลงบันได
ใช่สิ ทำไมชั้นต้องทำตามที่แกบอกด้วย กลับบ้านดีกว่า เฮอะ...
.
.
.
แล้วทำไมเราถึงมานั่งรอมันอยู่ตรงนี้วะ
มองนาฬิกา ..นั่งรอมาเกือบช.ม.แล้ว คนหงุดหงิดง่ายลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่เด็กร้องไห้เห็นเป็นต้องเงียบ แต่ก่อนจะก้าวออกจากเขตสนามก็ถูกคนเพิ่งอาบน้ำจากห้องชมรมเสร็จคว้าแขนไว้เสียก่อน
"เฮ้ ขอโทษนะที่มาช้า" ปากบอกขอโทษ แต่สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสนั่นมันทำให้ร่างเล็กไม่รู้สึกเหมือนไอ้บ้านี่มาขอโทษเลยสักนิด
"ชั้นไม่ได้รอแก แค่มานั่งเล่น" หันไปทำตาขวางใส่ก่อนจะสะบัดแขนออกแล้วเดินจ้ำออกไป
คำแก้ตัวน้ำขุ่นคลั่กนั้นทำให้คนตัวสูงกว่าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินตามร่างเล็กไปพร้อมรอยยิ้ม
.
.
.
"อย่าตามมาสิเฟ้ย!!" โกคุเดระหันไปตวาดใส่คนข้างๆอย่างเหลืออดหลังจากอดทนเดินมาจนถึงถนนใหญ่ แต่มนุษย์เบสบอลหน้าเป็นยังคงยิ้มร่า
"นานๆทีจะเป็นไรไป"
ไม่ทันที่คนตัวเล็กกว่าจะได้สวนกลับ เด็กน้อยในชุดลายคุณวัวก็โผล่ออกมาพร้อมคำพูดกระตุ้นต่อมอยากจุดระเบิด
"อุ๊ยโหยย ไปเดทกันเหรอจ๊ะ" น้ำเสียงแก่แดดไม่เข้ากับหน้าบวกกับนัยน์ตาสีเดียวกันแต่ดูกวนประสาทมากกว่าทบเท่าทวีเรียกให้คนหงุดหงิดง่ายระเบิดทันที
"แก!!"
"ห้ามรังแกแรมโบ้จังนะคะ!!" มิอุระ ฮารุ เด็กสาวในชุดกระโปรงสีขาวที่ดูเหมือนจะผ่านมาทางนี้พอดีตรงเข้ามาห้ามอย่างรวดเร็ว
"ยุ่งน่า!"
ปากตวาดไปทางแต่สายตากับค้อนไปยังคนที่ยืนยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวนั้นแทน
เพราะแก ไอ้มนุษย์เบสบอล! ชีวิตชั้นยุ่งเหยิงไปหมดแล้วไอ้บ้าเอ๊ยย!!
ไม่ทันจะได้ต่อปากต่อคำกันเหมือนทุกครั้ง เสียงหวานเคลือบยาพิษจากผู้ที่ไม่มีเจตนาร้ายก็ดังขึ้น
"ทำอะไรอยู่จ๊ะฮายาโตะ..?"
อาเจ้!!!
"อ๊อก!!"
"ว้าย!!"
"เฮ้ โกคุเดระ!!"
.
.
.
ชีวิตชั้นน่าจะเป็นไปแบบที่ควรจะเป็น ...อยู่ตามลำพัง ภักดีต่อรุ่นที่สิบเพียงคนเดียว ..
แล้วทำไม ...มันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ
"อือ ..." ร่างเล็กครางเบาๆก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ความรู้สึกขยักขย้อนอยากสำรอกของเก่าออกมายังเหมือนสมัยเด็กไม่ผิดเพี้ยนนั้นส่งผลให้ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วซีดเสียยิ่งกว่าปกติ
"อ้าวตื่นแล้วเหรอ .." คนออกไปเปลี่ยนน้ำเดินเข้ามาได้ไม่ทันไรก็ต้องรีบตรงเข้าไปประคองคนทำท่าจะหงายหลังไปฟาดกับตู้แถวๆนั้น "เฮ้ย โกคุเดระ!"
"อุ่ก ..." มือเล็กบางปิดปากตัวเองไว้แน่น เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นเต็มใบหน้า
"เฮ้ย .." มือหนาลูบแผ่นหลังนั้นเบาๆ "ไปที่ห้องน้ำมั้ย?"
"ไม่เป็นไร" โกคุเดระผลักคนตรงหน้าออก นัยน์ตาสีเขียวที่บอกถึงความไม่พอใจอย่างมากทำให้คนถูกมองชะงักไป
"ทีหลังไม่ต้องยุ่ง"
"โกคุ .."
"แกมายุ่งอะไรกีบชีวิตชั้นนักหนา! ถ้าว่างนักก็ไปเล่นเบสบอลบ้าอะไรนั่นกับเพื่อนๆของแกสิ!" คนที่ยังไม่มีแรงแม้แต่จะประคองตัวเองให้ยืนขึ้นกระชากคอเสื้อคนตัวสูงกว่าเข้ามาใกล้ "น่ารำคาญ"
"งั้นหรอกเหรอ .." ร่างสูงหลุบตาลงเล็กน้อย ใบหน้าที่ใกล้ชิดกันนั้นทำให้ร่างเล็กรู้สึกถึงลมหายใจที่ดูเหมือนจะกระตุกไปวูบหนึ่งของคนตรงหน้า
นัยน์ตาสีเขียวมรกตเสมองไปทางอื่น ..หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างประหลาด
แล้วทำไมแกต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะ ไอ้บ้า
"โกคุเดระ ..." มือหนาบังคับให้ใบหน้าใสนั้นเงยขึ้นมาสบตา
"อึก ..." ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อใบหน้าคมนั้นเข้ามาใกล้เสียแทบชิด ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงด้วยไม่อาจทนสบกับนัยน์ตาสีเข้มนั้นได้ "ทำไม ..แกต้องมายุ่งกับชีวิตชั้นด้วยห๊ะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ"
"เพราะชั้นชอบนายไงล่ะ"
ห๊ะ ...?
ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาสบตาคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่รู้ว่าไอความร้อนมันแผ่ออกมาจากใบหน้าได้ยังไง แต่ที่แน่ๆหน้าของเค้าตอนนี้คงตลกมากแน่ๆ
"ยามา ..."
"ก็บอกไปตั้งแต่แรกแล้ว ว่านายตลกดี"
ปึ้ด ....
"อ ..อย่าอยู่เลยแก๊!!!!"
"หวา!! อย่าเอาดอกไม้ไฟมาเล่นในบ้านสิ โกคุเดระ!!"
.
.
.
"ที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกรุ่นที่สิบหรอกนะครับ..."
"อ๊ะ! โกคุเดระคุง"
"แต่เรื่องมันน่าอดสูเหลือประดา เลยกลัวว่าจะทำให้รุ่นที่สิบผิดหวัง ผมเลยขอร้องให้ทุกคนช่วยปิดเรื่องเอาไว้ไม่ให้รุ่นที่สิบรู้"
"ทุกคนเลยโกหกตรงกันงั้นเหรอ!!"
เสียงโหวกเหวกจากสึนะและโกคุเดระทำให้ร่างสูงที่ยืนฟังอยู่ด้วยหัวเราะร่า ก่อนจะโบกมือส่งสึนะที่วิ่งวุ่นหาตัวคนร้ายที่ลักพาตัวแรมโบ้ต่อ
"อ๊ะ รุ่นที่สิบ" ร่างบางทำท่าจะวิ่งตามไปแต่ก็ถูกคนตัวสูงกว่าดึงบ่าไว้
"เฮ้ แล้วตกลงนายยังรำคาญชั้นอยู่หรือเปล่าเนี่ย .."
"หึ .." ร่างเล็กหันมายิ้มบางๆ ถึงจะเพียงแวบเดียวแต่มันก็ทำให้คนได้รับยืนนิ่งไปเลยทีเดียว
"รำคาญสุดๆเลยว่ะ"
พูดเพียงแค่นั้นก่อนจะวิ่งตามเด็กหนุ่มตัวเล็กผู้เป็นว่าที่บอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมมิลี่ที่วิ่งไปถึงหน้าโรงเรียนแล้วอย่างรวดเร็ว "รุ่นที่สิบคร้าบบบ"
แต่บางที ..ความน่ารำคาญแบบนั้นก็ทำให้สบายใจอยู่บ้างล่ะนะ ..
End
13.02.2008
Jin